انسان در طبیعت

دریاچه ارومیه که در گذشته (چی چست) ،(آذربایجان)،(شاهیو)و(رضائیه) نام داشته، بزرگترین و شورترین دریاچه دائمی ایران و یکی از دریاچه های فوق اشباع از نمک دنیا است که از این نظر با دریاچه بزرگ نمک آمریکا شباهت دارد. درازای آن 140 و پهنای آن بین 15 تا 50 کیلومتر و مساحت آن بین 5000 تا 6000 کیلومتر مربع (بر حسب میزان بارش و تبخیر) است. دریاچه بین 37 درجه و5 دقیقه تا 38 درجه و16 دقیقه عرض شمالی و45 درجه و6 دقیقه تا 45درجه و 54 دقیقه طول شرقی واقع شده است.

 دریاچه ارومیه تا تبریز و مراغه گسترش داشته است. این دریاچه در یک فرو نشست کم ژرفای وسیع با میانگین ژرفای 6 متر قرارگرفته است. ولی ژرفترین نقطه آن با 13 مترعمق در گوشه شمال غربی جای دارد. سطح آن نسبت به سطح آب، دریاهای آزاد، 1300 متر بالاتر قرار دارد. در این دریاچه، بیش از 102 جزیره وجود دارد که شکل و اندازه آنها با میزان بارش سالانه تناسب دارد در بین این جزایر کوچک و بزرگ، شبه جزیره اسلامی (شاهی) بزرگترین آنهاست که در سالهای پربارش به صورت جزیره در می‌اید. برخلاف جزیره اسلامی که از سنگهای آتشفشانی پلیوسن است. دیگر جزایر، نهشته‌های فلش گونه کرتاسه زیرین و یا سنگ آهکهای ریفی زمان میوسن (سازند قم) هستند. سطح حوضه آبریز دریاچه حدود 50000 کیلومتر مربع است: زرینه رود، سیمینه رود، زولای چای و آجی چای از رودهای عمده ی وارده به دریاچه هستند از میان رودهای گفته شده، آجی چای از رسوبات نمکی نئوژن شرق تبریز عبور می‌کند و در حمل مقدار قابل ملاحظه‌ای نمک به دریاچه نقش دارد.

سنتی قبل قاجاریه شکل گرفت و شروع به رشد کرد . محلاتی برای رفع نیاز های جدید شهرنشینی  کم کم مهاجرتهای داخلی شهر ها شروع شدو افراد مستطیع به بافتهای جدید نقل مکان کردند و ساکنان کم بضاعت در بافتهای قدیمی ساکن شدند....

"بدون هیچ گونه حس تعلق به مکانی که به آن از روی اجبار روی آورده بودند"