نقش آموزش در توسعه شهری

"جیمز پی گرانت " مدیر اجرایی سابق یونیسف می نویسد ما باید سیاره خود را حفظ کنیم تا بتوانیم فرزندانمان را پرورش دهیم و برای آنکه بتوانیم فرزندانمان را پرورش بدهیم  باید سیاره خود را حفظ کنیم.

اهمیت آموزش (نه معنای آکادمیک آن که به معنی روشنگری جهت حساس ساختن ذهن و رفتار مردم نسبت به فضای شهری) در پیشبرد اداره شهر جهت کمک ایجاد ویا توسعه فضای مطلوب برای زندگی انکار ناکردنی است.

آیا مردم در جریان اداره شهر نقشی بر عهده دارند؟

آیا وجود خیابانهای پرترافیک زجر آور، میادین فرسوده ودود گرفته کوچه های پر از زباله وجدولهای مملو از آلودگی وحیوانات موذی تا اندازه زیادی حاصل بیگانگی مردم با فضای زندگیشان نیست؟

واینکه آیا اگر آنها واقف به این واقعیت باشند که شهر محیطی بزرگتر از خانه ومحیط کارشان است که بر زندگی و روحیاتشان از قبیل پیشرفت فکری، آرامش وتمرکز، شادمانی، اعتماد به نفس، امید به زندگی وپرورش احساسات تاثیر مستقیم دارد اینگونه با آن برخورد خواهند نمود. قدر مسلم اینکه چنین رفتاری تا حدود زیادی حاصل کم کاری وبی توجهی مفرط مدیریت حاکم بر شهرها در مورد یکی از اصول مهم توسعه، یعنی آموزش بوده است تا جایی که اکثریت قریب به اتفاق مردم از مولفه های حق وتکلیف که یک شهروند واجد آن است  بی اطلاعند.مدیریت شهری موجود تلاش شایان وهزینه ای درخور جهت کمک به راه اندازی نشریات آموزشی در سطح محلات شهری، حمایت از شورایاری محله ها،سعی در برگزاری مراسمات وتجمعات مردمی وتبلیغات رسانه ای  متقبل نشده است.اموزش هر چند در ابتدا هزینه هایی به دنبال دارد اما در نهایت سودی را عاید میسازد شاید وجود برنامه ریزان شهری را تشریفاتی کند. فرهنگی منتقد پرورش می دهد که هر گونه نامهربانی را نه فقط با فضای شهر که باکل هستی بر نمی تابد.

فایق محمودی

دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری

دانشگاه شهید بهشتی